In therapie

Katja tikt herhaaldelijk met haar hakjes op de grond. Ze kijkt uit het raam.
Paul kijkt haar doordringend aan.
‘Katja, ben je zenuwachtig?’ vraagt Paul.
Katja kijkt droogjes terug zonder te knipperen.
‘Nee, helemaal niet.’
Ze kijkt weer weg terwijl ze langzaam aan haar thee nipt.
‘Ik zie dat je boos bent. In deze ruimte mag je het laten gaan.’
Katja zucht.
‘Dit is de natuurlijke stand van mijn gezicht. Ik ben ook niet in afgrijzen, als je dat soms denkt.’
Paul vouwt zijn handen voor zijn gezicht en denkt diep na.
‘Waarom ben je hier gekomen?’
Katja denkt diep na.
‘Ik ben teleurgesteld in mijn vrienden. Of ze gaan dood, of ik heb ze niet.’
‘Ben je eigenlijk niet teleurgesteld in jezelf?’
Paul begint op dreef te raken.
‘Probeer je me te vertellen dat je eigenlijk zelf dood wilt?’
Katja slaat Paul in het gezicht.
‘Vertyfd, wat ben jij slecht zeg. En daar betaal ik €125 per uur voor.’
Paul huilt.
‘Ik weet het,’ snikt hij.
‘Ik voel me zo onzeker de laatste tijd. Dat komt door..’
Paul kijkt door zijn tranen heen naar de klok.
‘Helaas, de tijd zit er al weer op.’
Katja kijkt hem schuin aan.
‘Wat een slechte cliffhanger.’